Ben düştüm ama kalktım yine.
Kimse yokken sarıldım kendime.
— Mebu, Kendime Yettim
"Kendime Yettim", Mebu'nun en kişisel ve en cesur şarkısıdır.
Bir çöküşün tam ortasında, etrafındaki herkes uzaklaştığında insanın kendine sarılmasının — hem doğal hem de en zor olanın — destanı bu.
Şarkı, Mebu'nun kendi hayatından gelen gerçek duygularla şekillenmiş. Her satır bir itiraf, her nakarat bir kalkış.
Verse 1
Ben düştüm ama kalktım yine
Kimse yokken sarıldım kendime
Gözyaşım aktı ama sustum yine
Gücüm var, saklı derinimde
Pre-Chorus
Yalnızlık beni yıkmadı
Aksine yaptı beni ben
Her gece ağladım da sabah
Aynayı kırmadım — baktım
Nakarat
Kimse gelmedi…
Ben kendim geldim kendime…
Ve yettim.
Kimse gelmedi…
Ben kendim geldim kendime…
Ve yettim.
Verse 2
Kapılar kapandı ardı ardına
Sesin çıkmadı — içini yaktı ya
Ama yanmak da bir öğretti sana
Külden bile çıkarsın, bak çıktın ya
Bridge
Ve şimdi buradayım
Hâlâ kırık ama tam
Hâlâ yalnız ama kalabalık
Kendimle barışık.
Son Nakarat
Kimse gelmedi…
Ben kendim geldim kendime…
Ve yettim.
Ve yettim.
Ve. Yettim.